बदलावं लागेल!

 बदलावं लागेल!

आज मी सोलापूर पुणे महामार्गावरून घरी परत येत होतो. नेहमी  प्रमाणे प्रवासाचे आनंद घेत, पावसाची वाट बघत  गाडी चालवत होतो . हे सगळं छान चालू  असतांना एक अपघात बघितला . नेमकं काय झालं हे लांबून समजले नाही पण काही तरी विचित्र घडलं आहे हे लक्ष्यात आलं माझ्या. जवळ जाऊन बघतो तर एका कार ने जोरात धडक दिऊन एका कुत्र्याला जबरदस्त जखमी केलं  होते. मी माझी गाडी रस्त्याच्या बाजूला घेतलो आणि विचार करायला लागलो काय करायचं. लगेच गाडीतून खाली उतरलो आणि त्याच्या जवळ गेलो. तो कुत्रा रक्त्याच्या थारोळ्यात तडफडत होता. त्याला कसं आणि कुठं लागलं ह्यांच्यावर आपण बोलूच नये. ज्याक्षणी मी त्याच्या जवळ पोचलो तो मला पाहून शेपूट हलवू लागला. ते पाहून माझ्या डोळयांतून अश्रू काही थांबेना. त्याला इतकं लागलेलं असताना हि तो त्याच मनुष्यवर च प्रेम दाखवू लागला. माझ्या आयुष्यातील सर्वात विचित्र  परिस्तिथी होती ती. ज्या गाडी ने हा अपघात केला, ती नं थांबता निघून गेली.

 काळ खूप वेगाने पुढे जात आहे हे मला हि मान्य आहे पण वेगाने पुढे जात असताना एकदा तरी मागे वळून पाहणे गरजेचे आहे, कि आपण कुणाचे नुकसान तर करत नाही ना.

विशेषत:महामार्गावर जात असताना आपल्या गाडीच्या वेगाची काळजी घ्या. एखादं गाव, लोक वस्ती, दिसताच गाडी चा वेग कमी केलं पाहिजे . लोकवस्ती जवळ जनावर वावरत असतात.  मुनुष्याने त्याच्या बुद्धी चा वापर करून गाडी तयार केली आणि आपण कुठं हि तिच्या  मदतीने वेळेत पोहचु शकतो पण कुणाचा  जीव जाईल एवढी घाई करू नये .  

प्रत्येकाला जगण्याचा पूर्ण  अधिकार आहे तो असे वागून हिरावून घेऊ नये. त्या कुत्र्या ने माझ्यासमोर जीव सोडला पण त्या शेवट च्या १-२ मिनिटा च्या वेळेत  त्याच्या डोळ्यात एका अनोळखी मनुष्यासाठी प्रेम दिसलं. त्याचे डोळे व त्यातील प्रेम,विश्वास मी कधीच विसरू शकणार नाही. 

 तेव्हा डोळे कमी आणि मन जास्त रडले   ........... 

प्रा. अर्जुन  चौधरी 

संगमेश्वर महाविद्यालय,सोलापूर